اشک های ماه به قلم حانیه باصری
پارت صد و بیست و دوم :
بعد از گفتن جمله اش سکوت کوتاهی کرد. اعتراف می‌کرد که هنوز هم از او می‌ترسد. تکیه اش را از صندلی برداشت و هردو دستش را لبه تخت گذاشت. تشک را چنگ زد :
_ امیر ارسلان رو انداختم دارالمجانین سر خاتون هم گرم کردم تا آب از آب تکون نخوره. به خیالت تمام اموالتو بزنی به نام امیر ارسلان من وایمیستم نگاه میکنم؟ پس این همه سال پادویی من چی؟ این همه سال سگ دو زدن و زحمت کشیدن من چی؟ درسته از خونت نبود
لطفا صبر کنید...
شکلات تلخ
0وسط این همه داستان ترکیب توفیقی و کاظمی رو دوست دارم و یاداور قلم طنزت شد